Anna (Łk 2, 36-40)

Gdy Rodzice przynieśli Dzieciątko Jezus do świątyni, była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem.
A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaretu.
Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Człowiek jest zdeterminowany tym, kim jest. Patrząc dzisiaj na prorokinię Annę, córkę Fanuela, podeszłą w latach, widzimy, że czerpie ona swoją tożsamość ze swojego pochodzenia, wieku i pozycji społecznej i religijnej. Prawdopodobnie św. Łukasz pragnie wskazać na status społeczny w judaizmie w tamtym czasie.

Opis Anny jako prorokini jest szczególnie interesujący. Stary Testament zna tylko cztery takie formy, a Nowy milczy o proroczym działaniu kobiet. Według Łukasza Anna, podobnie jak Jan Chrzciciel i Symeon, stoi na progu nowej rzeczywistości. Wszyscy troje są nadal prorokami, jeszcze nie są świadkami, ale mimo to należą do rozkwitu proroctw opartych na działaniu Ducha.

Ewangelista wspomina, że pobożna wdowa w młodym wieku utraciła męża, ale nic nie wspomina o tym by miała potomstwo. W starożytnym Izraelu wdowa to osoba samotna i nieszczęśliwa. Nie mogła dziedziczyć po mężu, jeśli pozostawała bezdzietna. Oznaczało to, że po śmierci męża pozostawała bez środków do życia. Zauważamy, że Anna staje się symbolem zarówno Izraela, jak i całej ludzkości, która straciła swojego Oblubieńca i żyje w pewnej pustce, pozbawiona oglądania upragnionego oblicza.

Anna – „sympatia, łaska u Boga”, jest córką Fanuela – „oblicze Boga”, z pokolenia Asera – „dobry los, szczęście”, dzięki Bożej łasce ma szczęście ujrzeć Boga w obliczu Jezusa. Święty Łukasz napisał o niej – Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Nie oznacza to jednak, że mieszkała na stałe w świątyni, ale codziennie, po otwarciu bram wchodziła na miejsce dla kobiet, aby tam się modlić. Modlitwa i umartwienie stają się jej służbą wobec Boga. Nie mogła, z powodu swojego ubóstwa, składać Bogu całopaleń, składała więc Mu ofiarę ze swego postu i modlitwy. Nie traktowała swego ubóstwa jako przekleństwa, ale dostrzegła w nim okoliczność sprzyjającą oddaniu się na wyłączną służbę Bogu.

Pobożna prorokini nie jest biernym widzem, ale modli się do Boga. Wprawdzie w określeniu – sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem możemy wyczuć polityczny wymiar ówczesnych oczekiwań mesjańskich. Anna rozpoznaje w Dzieciątku oczekiwanego Mesjasza i radosną wiadomość o tym, co ujrzała i w co uwierzyła pragnie przekazać innym. Ona nie dostrzega „zatwierdzenia umowy”, czy „uznanie czegoś”, ale „dziękuje Bogu” i „wychwala”. Taka postawa pozwala jej wygłosić prorocze słowa. Niemalże jest wprowadzana przez Boga do rodziny, która rozpoznaje Odkupiciela. Anna należy do grona pierwszych osób, które publicznie rozgłaszają radosne orędzie o przyjściu na świat Zbawiciela. Widok Oczekiwanego wywołuje w prorokini radość i pragnienie wysławiania Boga.

Wywodząca się z pokolenia Asera – rozproszonego wśród różnych narodów, pokazuje, że nadzieje mesjańskie dotyczą całego Ludu Bożego. Natchnienie Ducha Świętego otwiera pragnienie przyjścia Mesjasza otwiera na cały świat. Bardzo mocno wybrzmiewa ta rzeczywistość w Kantyku Symeona

W momencie, gdy Jezus jest przyniesiony do Świątyni i rozpoznany, kończy się czas Prawa jako drogi zbawczej. Nie oznacza to, że Prawo przestało być ważne, ale zostało Ono wypełnione. Jezus nie postępuje jak Adam i cały Izrael – On słucha Ojca i jest Mu posłuszny. W ten sposób wypełnia Prawo, Które zostało dane nieposłusznemu słudze i rozpoczyna czas łaski, właściwy dla Syna posłusznego woli Ojca. Cisza Nazaretu staje się najbardziej wymowną tajemnicą Boga.

Konkret na dziś: Powtarzaj dzisiaj często: „Chwała Ojcu…”

Niech Cię błogosławi i strzeże Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn i Duch Święty. Amen.

Podobne wpisy: