Ewangelia mocą ku zbawieniu dla każdego wierzącego

 

Paweł był wytrawnym teologiem, który poprzez zastosowanie pewnego toku myślenia zaczerpniętego także z judaizmu pragnął ukazać głoszoną przez siebie Ewangelię, że jest ona mocą Bożą. Choć – zaakcentujmy to mocno – Paweł ucząc prawd wiary nie jest profesorem teologii, zarówno systematycznej jak i dogmatycznej, to jednak teologia dogmatyczna czerpie wiele impulsów z Pawłowego nauczania. List do Rzymian jest najdłuższym jego dziełem i przez wielu naukowców traktowany jako fundament Pawłowej teologii.

Odpowiadając na konkretne potrzeby, czy błędy rodzące się w nowo powstałych wspólnotach chrześcijańskich, Paweł pisze list. Rodzi się jednak wątpliwość, czy Paweł mógł napisać List do Rzymian, bo przecież nie znał tej wspólnoty, do której zwracał się – nie chcę też, byście nie wiedzieli, bracia, że wiele razy miałem zamiar przybyć do was (Rz 1,13), aczkolwiek miał tam wielu znajomych (por. Rz 16, 3-16).

Nie możemy pominąć ważnej sprawy, abyśmy nie potraktowali Listu do Rzymian jako kompendium doktryny chrześcijańskiej, czy może bardziej jako testamentu i ostatniej woli Apostoła Narodów. Niekonieczne wnikliwe studium tematów Listu pozwala nam już stwierdzić, że nie ma pośród nich nauki o Kościele, Eucharystii, zmartwychwstaniu ciała. Paweł pragnie ukazać, że dla każdy ma przed sobą dar zbawienia, które jest zakorzenione w Bożej sprawiedliwości i miłości. Każdy człowiek, który wiarą przyjmuje Chrystusa przyjmuje także ofiarowane każdemu człowiekowi zbawienie. Wiara i chrzest otwierają przed ludźmi możliwości korzystania z owoców przygotowanego przez Boga planu zbawienia, który został dokonany przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa – Jedynego Syna, którego nie oszczędziła Miłość Ojca.

Intencją Listu jest sprawiedliwość, której nowo utworzonym wspólnotom brakowało. Taka sytuacja stworzyła okazję dla Pawła, aby napisać list o gniewie Boga, któremu towarzyszy zarówno łaska jak i Boża sprawiedliwość. Ewangelia będąc mocą najwyższą jest także jej urzeczywistnieniem. Głosząc Ewangelię Paweł objawia Tę sprawiedliwość słuchaczom. Jezus odkrywa przed ludźmi, to co do tej pory było dla nich zakryte (por. Dz 10,42; 2 Kor 5,10). Przyjmując Ewangelię człowiek przyjmuje Chrystusa, Który nie tylko, że objawia się w Ewangelii, ale w Nim objawia się wyrok Boży. Nie ulega zatem wątpliwości, że adresat Ewangelii zawsze staje wobec tego wyroku. Stąd Paweł mógł napisać – Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi, jak jest napisane: a sprawiedliwy z wiary żyć będzie (Rz 1,16-17). W przynoszącej zbawienie Ewangelii jest objawiona wszystkim, bez wyjątku Boża sprawiedliwość, jeśli przyjmą wiarą Jezusa Chrystusa.

Apostoł głosi tezę, że teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświadczona przez Prawo i Proroków (Rz 3,20), gdyż cała rzeczywistość jest naznaczona mocą grzechu – tak Żydzi, jak i poganie są pod panowaniem grzechu (Rz 3,9). Panowanie grzechu powoduje, że wysiłki człowieka mogą spełznąć na niczym, jeśli zabraknie wiary, gdyż Pismo poddało wszystko pod [władzę] grzechu, aby obietnica dostała się na drodze wiary w Jezusa Chrystusa tym, którzy wierzą (Ga 3,20). Sprawiedliwość Boża od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi. Możemy tutaj powiedzieć, ze Paweł bardziej niż wierność człowieka ma na myśli wierność Boga, stąd podkreśla tak mocno, że zasadą sprawiedliwości Bożej jest wiara, oparta na wierności Bogu. Wierność Prawu nie może przynieść zbawienia, bo Prawo daje tylko możliwość rozpoznania grzechu, natomiast nie może doprowadzić do życia.

Gniew Boży dotyka także pogan, którzy otrzymali możliwość rozpoznania Boga z dzieła stworzenia (Rz 1, 21-32). Człowiek sam z siebie nie jest w stanie wyzwolić się z bezbożności i niesprawiedliwości i obrać odpowiedniego kierunku ku Bogu. Paweł jednak nie chce zostawić człowieka w jego beznadziejności, ale ukazuje, że ani sumienie, ani Prawo nie jest ratunkiem, ale wiara w Ewangelię. Boży plan zbawienia obejmuje wszystkich i choć Paweł ukazuje negatywny obraz ludzkiej egzystencji to tylko służy on jako tło dla odrzucenia obiekcji przeciwników i ukazania, że środek do zbawia dany przez Boga dostępny jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą (Rz 3,22).

 

Podobne wpisy: