Jak apostoł między wilki… (Łk 10,1-12)

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże. Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu». (Łk 10, 1-12)

Każdy, kto słucha nauki Jezusa, jest jego uczniem. A kiedy uczeń zostaje wyznaczony przez Mistrza i wysłany, aby głosić królestwo Boże staje się apostołem. Słowo apostoł pochodzi od greckiego słowa apostolos, które oznacza wysłannika. Przez wieki obowiązek apostolstwa wiązano jedynie z osobami duchownymi i konsekrowanymi. Obecnie Kościół bardzo mocno podkreśla, że apostolstwo jest zadaniem wszystkich ochrzczonych, czyli również osób świeckich. Sobór Watykański II w Dekrecie o apostolstwie świeckich „Apostolicam actuositatem” naucza:

Obowiązek i prawo do apostolstwa otrzymują świeccy na mocy samego zjednoczenia swojego z Chrystusem-Głową. Wszczepieni bowiem przez chrzest w Ciało Mistyczne Chrystusa, utwierdzeni mocą Ducha Świętego przez bierzmowanie, są oni przeznaczeni przez samego Pana do apostolstwa (pkt. 2) 

W dzisiejszej Ewangelii Jezus podaje bardzo prostą instrukcję, jak należy wypełniać obowiązek apostołowania. Przede wszystkim tłumaczy, że apostoł nie głosi sam siebie, ani prawd przez siebie wymyślonych. Apostoł głosi Boga i Jego Królestwo. Jak Jan Chrzciciel przygotowuje drogę dla Mistrza – Jezus wysyła uczniów-apostołów tam, gdzie sam przyjść zamierza. 

Nauczyciel z Nazaretu zwraca też uwagę, że apostolstwo nie tylko nie jest proste, ale nawet niebezpieczne – uczniowie są posłani jak owce między wilki. Dlatego, aby mogli wypełnić wyznaczone zadanie, potrzebna jest im prawdziwa wolność. Nie trzeba im trzosa ani torby, ani sandałów – dobra materialne tylko są niepotrzebnym balastem w drodze i zniewalają.

Przyjęcie orędzia głoszonego przez apostołów daje ludziom prawdziwy pokój. Apostołowie mają też moc uzdrawiania z chorób cielesnych, ale przede wszystkim duchowych. Na koniec Mistrz w instrukcji apostołowania przygotowuje swoich uczniów do tego, że nie wszyscy przyjmą jego naukę.

Konkret na dzisiaj: Postaram się porozmawiać z kimś o Jezusie.

Niech Cię błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn i Duch Święty +

ks. Robert Strus

Podobne wpisy: