Jeśli Bóg z nami…

Snując argumentację w części Rz 5,12 – 8,39 Paweł odnosi się to tego, co już wcześniej powiedział na początku Listu do Rzymian 1,18 – 5,11. W obu sekwencjach Apostoł wychodził od ludzkiej kondycji, aby przejść do Boskiego remedium na ten stan egzystencji, aby także ukazać rolę Prawa w ostatecznym zbawieniu wierzącego. Św. Paweł bardzo mocno akcentuje rolę Prawa w Rz 7,7 – 8,2. Niejako dyskusja została sprowokowana wcześniejszym wywodem 7, 1-6, gdzie Apostoł argumentował, że Prawo jest narzędziem grzechu dla człowieka żyjącego w ciele, stąd mógł zaznaczyć: Jak długo bowiem wiedliśmy życie cielesne, grzeszne namiętności [pobudzane] przez Prawo działały w naszych członkach, by owoc przynosić śmierci (Rz 7, 5). Dlatego czytelnik stawiał sobie pytania, czy zatem Prawo jest grzechem oraz, czy prawo przyniosło śmierć? Paweł dał jasną odpowiedź na te dwa pytania w Rz 7,7 – 8,2 ukazując, że wprawdzie grzech przytłacza człowieka, ale wyzwolenie przychodzi przez Jezusa Chrystusa (zob. Rz 5, 20; 7, 24).

Apostoł Narodów zaczyna wymieniać błogosławieństwa, które wypowiadał już na początku Listu, a których człowiek doświadcza dzięki Ewangelii. Oczywiście pytanie zawarte w Rz 8, 31: Cóż więc na to powiemy? Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? odnosi się do najbliższego kontekstu, gdzie padają słowa: Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał – tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą (Rz 8, 28-30). Samo sformułowanie wskazuje, że całość Rz 8, 31-39 odnosi się do tego co argumentował do tej pory a zwłaszcza Rz 8, 18-30 i ma na celu zamknięcie wieloaspektowej dyskusji Pawła w rozdz. 5 – 8. Dlatego podobnie jak w Rz 5, 1-11 wybrzmiewa ponownie miłość do Boga, która najpełniej okazuje się w Chrystusie dla każdego wierzącego. Dzięki wierze człowiek dostępuje ostatecznego usprawiedliwienia dzięki usprawiedliwiającego wyroku Boga. To Boże działanie sprawia, że siły, które są w stanie zniewolić człowieka, okazują się bezsilne wobec mocy Boga i utraciły swoją moc czynienia zła wobec człowieka.

Zatem powraca tutaj jak w Rz 5, 1-11 motyw chrystocentryzmu. Natomiast teza zawarta w Rz 5, 20-21, gdzie św. Paweł ukazuje łaskę, która przejawia swe królowanie przez sprawiedliwość wiodącą do życia wiecznego, znajduje odbicie w wizji Boga, który usprawiedliwia (por. Rz 8, 33).

Zwróćmy uwagę także na styl fragmentu Rz 8, 31-39, gdzie pojawiają się liczne pytania retoryczne, mnogość zaimków względnych, a także zastosowane nietypowe słownictwo. To wszystko sugerowało wielu badaczom, że Paweł nie tylko korzystał z tradycji liturgicznej, ale także obficie ją cytował. Jest to oczywiście możliwe, choć sposób, w jaki analizowane są poszczególne tematy, które są obecne gdzie indziej we fragmencie Rz 5 – 8 sugeruje raczej, że styl odzwierciedla emocje Pawła, gdy patrzy obfitość przywilejów jakie otrzymał już chrześcijanin.

Próbowano zaproponować różne podpodziały tego passusu, jednakże wielu znawców twórczości św. Pawła sugeruje, żeby podzielić go bardzo prosto i naturalnie na dwie części: ww. 31-34 i ww. 35 -39. W pierwszym etapie argumentacja Pawła jest zdominowana przez obrazy sądowe. Bóg z nami  oznacza, że werdykt, który już został wydany i całe uzasadnienie wydał stanowią doskonałą gwarancję usprawiedliwienia wyroku. Czyniąc kolejny krok w argumentacji w wersetach 35-39 Paweł rozszerza ten obraz, aby jeszcze bardziej wzmocnić pewność, że nic nie jest wstanie odłączyć wierzącego od miłości Boga. To wszystko pozwala wierzącemu spojrzeć z nadzieją w przyszłość, bo jemu jest obiecane zwycięstwo nad wszelkimi siłami tego świata. Podstawą tego wieloaspektowego zapewnienia jest miłość Boga.

Podsumowując swój wywód Rz 5,1 – 8,39 Apostoł bardzo mocno podkreśla fakt przewagi ekonomii zbawienia – łaski, nad siłą potępienia – grzechem. W wyjątkowy sposób wyraża swoją wiarę i nadzieję, że w Jezusie Chrystusie Bóg dał każdemu człowiekowi wszystko i już nic nie może wierzącego odłączyć od miłości Boga. Ma to zachęcić czytelników listu do ugruntowania właściwych chrześcijańskich postaw.

 

Podobne wpisy: