Nie ma żadnej różnicy?

Izrael otrzymał od Boga wiele łask, które umożliwiły mu jeszcze pełniejsze rozumienie Bożej miłości i mocniejsze przylgnięcie do Boga. Niestety nie wykorzystali w pełni daru wiary i zatapia się w niewiarę. Jednak nie wszystko stracone, bo choć człowiek zawodzi Bóg pozostaje wierny obietnicy i obdarza każdego swoją łaską.

Nie jest to jakieś novum, które odkrywa Apostoł, gdyż śledząc historię zbawienia zauważyć można, że w ciągu wieków Izraelici nie byli zawsze wierni Bogu. Wśród proroków pojawia się wtedy nowa idea – Reszty Izraela, która będzie wierna Przymierzu (por. Iz 57,13; 60,21; Ez 14,22; Mi 5,6-7). Idea ta istniała już dużo wcześniej, gdyż w Rdz 6, 8; 7, 1. 5. 23 jest mowa o sprawiedliwych ocalonych przez Boga z niszczącego potopu. To właśnie na jej fundamencie Bóg odbuduje prawdziwy Izrael, który stanie się spadkobiercą Jego obietnic danych zarówno Abrahamowi, jak i Dawidowi. Prorok Izajasz nieśmiało próbuje uświadomić swoim słuchaczom, że w skład nowej społeczności wejdą także poganie (por. Iz 2,2-3). Tę myśl przejmuje święty Paweł idąc najpierw do Żydów, pragnie ich skłonić do wiary w Chrystusa, prawdziwego Syna Bożego, na którym koncentrują się Pisma Starego Testamentu, aby ci, którzy uwierzą w Jezusa, stanowili jądro nowego ludu Bożego.

Reszta ma przechowywać Boże obietnice ofiarowane w przeszłości. Rozważając przeszłość i stawiając konkretną tezę – nie znaczy to jednak wcale, że słowo Boże zawiodło. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem (Rz 9,6), Paweł nie tylko ma określony punkt oparcia, ale udowadnia tę tezę, która dotyczy teraźniejszości. Konieczne jest tutaj przywołanie faktów biblijnych, gdyż chodzi o Izrael. Są to fakty prawdziwe i bezdyskusyjne, gdyż zostały zawarte w Biblii (zob. Rz 9,7-13).

Sprawiedliwe słowo Boga nie zawodzi i nie można się doszukiwać w nim niuansów, które doprowadziły do błędów w planie zbawienia. Paweł musi odeprzeć różnego rodzaju wątpliwości związane z tezą i opisanymi faktami (por. Rz 9,14-24). W końcu przytacza Apostoł także dowody biblijne (por. Rz 9,25-29).

Słowo Boże nie zawodzi, bo istnieje wierna Reszta Izraela. Święty Paweł przedstawił ideę wiernej Reszty w ramach nauki o Kościele. Według Pawła Kościół jest rzeczywiście nowym ludem Bożym. Potwierdza to cytatami ze Starego Testamentu, którymi często się posługuje, zwłaszcza w Rz 9 – 11. Możemy w argumentacji zauważyć pewien dynamizm obietnicy zbawienia. Kościół jest przedłużeniem i realizacją tych obietnic. To, co w Starym Testamencie było określane jako społeczność Jahwe (1 Krn 28,8), społeczność Boża (Ne 13,1), zgromadzenie Jahwe (Mi 2,5), zebranie ludu Bożego (Sdz 20,2), Paweł określa jako „Kościół Boży” (1 Kor 1,2; 10,32; 11,22; 2 Kor 1,1) albo po prostu jako Kościół (1 Kor 12,28).

Apostoł może pisać, że Kościół jest rzeczywiście ludem Bożym, gdyż ukazuje, że czerpie on sens swego istnienia ze świętej Reszty, która reprezentuje prawdziwego Izraela. Reszta pozostaje nośnikiem Bożych obietnic zbawczych i uwierzyła w Jezusa. Reszta obejmuje wierzących zarówno Żydów jak i pogan.

Obietnice dane zarówno Abrahamowi, jak i Dawidowi nie odnoszą się do Izraela według ciała, lecz do Izraela według ducha. Od początku były one oparte na wolnym wyborze dzięki Bożej łasce. W Kościele, który składa się zarówno z Żydów jak i pogan (por. Rz 9,24), Bóg wypełnił swoje obietnice, zgodnie z tym, jak zapowiedział od początku. Paweł ukazując duchowy Izrael podkreśla, że urzeczywistniają się owe obietnice – bo Żydem nie jest ten, który nim jest na zewnątrz, ani obrzezanie nie jest to, które jest widoczne na ciele, ale prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, a prawdziwym obrzezaniem jest obrzezanie serca, duchowe, a nie według litery. I taki to otrzymuje pochwałę nie od ludzi, ale od Boga (Rz 2,28-29).

Podobne wpisy: