Znak wiary (Mk 16,15-20)

Jezus ukazawszy się Jedenastu rzekł do nich: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. 
Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie”. 
Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. 
Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły. 

Ostatnim poleceniem, które przekazał Jezus swoim uczniom, jest tak zwany nakaz misyjny. Wskazuje On jednocześnie na to, co apostołowie powinni uczynić, szerząc wszędzie królestwo Boga, rozmawiając z ludźmi o Jezusie, ucząc ich rzeczy, które Mistrz wypowiedział i czynił w czasie swojej ziemskiej działalności, aby doprowadzić do chrztu. Jednakże, nie tylko co powinni wierzący czynić jest ważne, ale jak powinni to czynić – w mocy Bożej i zawsze z nadprzyrodzonymi znakami i cudami.

Chrystus, który wstępuje do nieba nie pozostawia heroldów samym sobie, nie pozostają sami. Zaznaczmy tutaj, że mówienie o znakach nie jest powszechne w Markowej Ewangelii, a wręcz wskazuje, że niektórym znak nie będzie dany: Nadeszli faryzeusze i zaczęli rozprawiać z Nim, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku.On zaś westchnął głęboko w duszy i rzekł: «Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu»(Mk 8,11-12). W Dziejach Apostolskich już przeczytamy – Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie(Dz 2,22; por. Dz 2,43; 4, 22.30; 5, 12). Ewangelista Jan zaś przywoła pięć znaków w związku z imieniem Jezusa, które podkreślą prawdziwość przesłania i tym samym doprowadzą do wiary – I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego(J 20, 30-31). Reakcje na przepowiadane słowo będą bardzo różne, ale wiara i chrzest są nierozerwalnie ze sobą związane i prowadzą do zbawienia, a niewiara prowadzi do potępienia.

Uczniowie powinni działać z taką samą mocą jak Jezus. On potrzebował nadprzyrodzonej mocy, aby przekonująco mówić o Bogu, ale także uczniowie takiej siły przekonywania potrzebują. Jezus głosząc, zaś w znakach i cudach ukazywał, gdzie jest źródło i początek jego działalności – u Boga. Apostoł potrzebuje czegoś więcej, niż tylko dobre słowo, aby w pełni wykonać zlecone mu działanie, potrzebuje konkretnej siły. Po prostu potrzeba więcej, aby wykonać polecenie misji, niż tylko dobre słowa, potrzebujesz siły.

Mówienie nowymi językami, czy mówienie w nowych językachnie nawiązuje do glossolaliów, o których mówi św. Paweł pisząc do Koryntian (2 Kor. 14), które są niezrozumiałe dla laika i wymagają wyjaśnienia (1 Kor 14), ale jest to cud Zesłania Ducha Świętego. Ludzie napełnieni Duchem mówili we wszystkich możliwych językach i stali się zrozumiałymi dla tych, którzy są wokół nich, bez względu na ich pochodzenie lub język ojczysty (Dz 2,6; 6, 8). Ponieważ Ewangelista Marek dokonuje transpozycji tego znaku w przyszłość (Mk 16,17), tekst zachowuje chronologię Dziejów Apostolskich. Zgodnie z przekazem Dziejów wyrzucanie złych duchów dokonywało się w miarę szerzenia się Ewangelii, a zatem w tym kontekście ta rzeczywistość powinna się przeciwstawiać Ewangelii Marka. Jednak mówienie w nowych językachświadczy nie tylko o prawdziwości Ewangelii, ale także stanowi podstawę uniwersalnej proklamacji Słowa Bożego.

Konkret na dziś

Podziękuję Bogu za ludzi, dzięki którym otrzymałem wiarę.

Niech Cię błogosławi i strzeże Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn i Duch Święty. Amen

 

Podobne wpisy: